ARBEIDSKOSTEN GROOTSTE KOSTENPOST VOOR BEDRIJVEN

Ook de mister riep het tijdens het algemeen overleg nog maar eens.
Wij denken dat ze de bui al ziet hangen, want dit onderwerp wordt aardig ingehaald door allerlei ingevoerde regels en wetten.

Het moet normaal zijn dat arbeidskosten de grootste kostenpost zijn.
Dat is nu eenmaal werk en bedrijf.
Het kan niet zo zijn dat, als een bedrijf inkomsten genereert en winsten maakt, daarvan vrijwel niets terechtkomt bij degenen die de arbeid verrichten, en die het geld eigenlijk vergaren.

Overheden doen niet het werk, maar willen wel inkomsten hebben uit een bedrijf.
Nee, die doen niets, maar willen wel de hoofdprijs uit een bedrijf.

Okee, we zijn het erover eens dat deze inkomsten gaan naar als het ware één bedrijf, en dat is dan Nederland.

Het zijn alleen niet meer de arbeidskosten die een bedrijf het zwaarst belasten.
Transportbedrijven hebben te maken met veel externe kosten waarmee ze geen geld verdienen, maar die ze wel moeten dragen.

Een nieuwe combinatie waarmee men geld kan maken is bijvoorbeeld vrachten te vervoeren en diensten te verlenen.

Kosten als vergunningen, eurovignet, tachograafkaarten en de aankomende verplichting tot betaald parkeren zijn geen kosten waarmee voor een bedrijf geld kan worden vergaard.

Dus de kreet “arbeidkosten zijn de grootste kostenpost” is niet eerlijk, en mag dan ook niet worden gebruikt als wapen om andere kosten af te zwakken.
Ook voert men vaak de arbeidskosten aan als reden om te bezuinigen op lonen.
Vaak wordt dan vergeten dat personeel je kan maken of breken.
Personeel zorgt ervoor dat een bedrijf kan bestaan en dat iedereen te eten heeft.

Daarom zetten wij ons in deze kwrstie vooral in om de kosten die zijn opgelegd, maar waaruit geen geld valt te halen, omlaag te krijgen.
Hierbij valt te denken aan tachograafkaarten, betaald parkeren en wetten voor boetes die in de praktijk niet uitvoerbaar zijn.
Natuurlijk is er veel meer op te noemen; dit zijn maar enkele voorbeelden.

Waarom de twee grote vakorganisaties niet meedoen aan deze strijd is ons een raadsel.
Als er meer financiële draagkracht is kunnen de lonen ook omhoog en kan arbeid behoorlijk worden beloond.
Het kabinet krijgt zijn geld via inkomstenbelasting en koopkracht (btw).

5 à 6 procent salarisverhoging met als kantteking dat het minder kan worden als de inflatie niet 2,6 procent wordt, is natuurlijk na jarenlange bevriezing van de salarissen niet goed in economisch goede tijden.

Ook zijn veel arbeiders complete loonschalen terug gezet, en de regeling van 750 euro bruto vakantiegeld over 5 jaar terug was een lachertje.

Helaas is het zo dat, als u het allemaal wel best vindt, wij nooit groot genoeg zullen worden om een einde te maken aan deze politieke beslissingen van organisaties.

Met vriendelijke groet.

Deel het:

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.